روابط ایران و چین طی پنج دهه گذشته، صرفاً یک رابطه دوجانبه متعارف نبوده، بلکه همواره در پیوند با تحولات ساختاری نظام بینالملل، جابهجایی قدرت در سطح جهانی، و تغییرات ژئوپلیتیکی منطقه غرب آسیا شکل گرفته است. از دوران جنگ سرد و رقابت بلوکها، تا نظم تکقطبی پس از جنگ سرد و در نهایت حرکت تدریجی نظام بینالملل بهسوی الگوهای چندقطبی، روابط تهران–پکن دستخوش بازتعریفهای مستمر بوده است.
در دهه اخیر، افزایش نقش چین در اقتصاد و سیاست جهانی، همراه با فشارهای فزاینده تحریمی علیه ایران، موجب شده است که روابط دو کشور از سطح «همکاری سیاسی و اقتصادی» به سطح «مشارکت راهبردی» ارتقا یابد. این تحول، در عین حال که فرصتهایی جدید برای همکاری فراهم کرده، پرسشها و چالشهای مهمی را نیز در حوزههای اقتصاد سیاسی، حقوق بینالملل، امنیت منطقهای، حاکمیت اقتصادی و دیپلماسی عمومی ایجاد کرده است. کنفرانس حاضر با رویکردی تحلیلی و آیندهنگر میکوشد:
- از روایتهای صرفاً توصیفی یا تبلیغاتی فاصله بگیرد،
- روابط ایران و چین را در بستر واقعیات نظام بینالملل تحلیل کند
- به تولید دانش دانشگاهیِ سیاستمحور و انتقادی کمک نماید.